ಕನ್ನಡಾಭಿಮಾನ ಘೋಷಣೆಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗದೆ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅನುಷ್ಠಾನವಾಗಲಿ: ಆತ್ಮಾವಲೋಕನಕ್ಕೆ ಕರೆ
ಸಿಂದಗಿ 31 : ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿದ್ದಾರೆಯೇ, ಅನುಯಾಯಿಗಳಿದ್ದಾರೆಯೇ ಭಾಷಾ ಪ್ರೀತಿ, ಆಚರಣೆಯ ಅಭಿಮಾನ ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ಅನುಷ್ಠಾನದ ನಡುವಿನ ಒಂದು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನವನ್ನು ಈ ಲೇಖನ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡವೆಂದು ಕೂಗುವ ಸಾವಿರಾರು ಧ್ವನಿಗಳಿವೆ; ಆದರೆ ಕನ್ನಡಕ್ಕಾಗಿ ಬದುಕುವ, ಕನ್ನಡವನ್ನು ಬದುಕಿನ ಭಾಗವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಎಷ್ಟಿವೆ ಕನ್ನಡ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಭಾಷೆಯಲ್ಲ; ಅದು ನಮ್ಮ ಉಸಿರು, ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ನಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸ, ನಮ್ಮ ಅಸ್ಮಿತೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗ. ಕನ್ನಡದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುವವರು ಸಾಕಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಬಂದರೆ ರಸ್ತೆಗಳು ಕೆಂಪು-ಹಳದಿ ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಕನ್ನಡದ ಗೀತೆಗಳು ಮೊಳಗುತ್ತವೆ. ಭಾಷಣಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಪರವಾಗಿ ಸಾವಿರಾರು ಸಂದೇಶಗಳು ಹರಿದಾಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಸಂಭ್ರಮದ ನಡುವೆ ಒಂದು ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ: ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿದ್ದಾರೆಯೇ ಅಥವಾ ಕನ್ನಡದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅನುಯಾಯಿಗಳಷ್ಟೇ ಇದ್ದಾರೆಯೇ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಯಾರನ್ನೂ ನೋಯಿಸುವುದಕ್ಕಲ್ಲ; ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಕನ್ನಡ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ. ಅಭಿಮಾನ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಘೋಷಣೆಯಲ್ಲ ಅಭಿಮಾನ ಎಂಬ ಪದ ಬಹಳ ಸುಂದರವಾದುದು. ಆದರೆ ಅದರ ಅರ್ಥ ಕೇವಲ ಘೋಷಣೆ ಕೂಗುವುದಲ್ಲ. ನಾವು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಭಾಷೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ ನಿತ್ಯದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಅಭಿಮಾನ. ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದಂದು ಕನ್ನಡದ ಬಗ್ಗೆ ಉದ್ದುದ್ದ ಭಾಷಣ ಮಾಡುವುದು ಸುಲಭ. ಕನ್ನಡದ ಧ್ವಜ ಹಿಡಿದು ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವುದೂ ಸುಲಭ.
ಆದರೆ ಪ್ರತಿದಿನ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವುದು, ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವುದು, ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಪತ್ರ ವ್ಯವಹಾರ ನಡೆಸುವುದು, ನಮ್ಮ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುವುದು ಮತ್ತು ಕನ್ನಡದ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವುದು ನಿಜವಾದ ಅಭಿಮಾನಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ಕನ್ನಡದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹವಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಬೇಕಾದಾಗ ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಹಿಂಜರಿಕೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಗೌರವ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಮನಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ. ಈ ಮನೋಭಾವ ಬದಲಾಗದೆ ಕನ್ನಡದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಕನಸು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅನುಯಾಯಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಿದೆ; ಅನುಷ್ಠಾನದ ಕೊರತೆಯಿದೆಯೇ ಇಂದು ಕನ್ನಡದ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಪರವಾಗಿ ಪೋಸ್ಟ್ಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವವರು, ಕನ್ನಡದ ಗೀತೆಗಳಿಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವವರು, ಕನ್ನಡದ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವವರು ಸಾಕಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
